روستای کرشت

روستای کرشت به عنوان مرکز دهستان کرشت ، با موقعیت ویژه ای در لبه دو شهر بومهن و پردیس قرار گرفته است. وسعت این روستا بیش از 14000 هکتار است. همجواری کرشت با دانشگاه آزاد پردیس، پارک فناوری پردیس و ایستگاه های زمینی ارتباطات ماهواره ای ( وابسته به شرکت ارتباطات زیر ساخت) بر اهمیت آن افزوده و سیر دگرگونی های اجتماعی- اقتصادی آن را شتاب بخشیده است.

در سر شماری 1390 جمعیت کرشت 980 نفر بوده است؛ در حالی که در تابستان همان سال دهیاری روستا جمعیتی 4000 نفره را برآورد کرده بود ( گمان می رود آمار دهیاری به راستی نزدیک تر باشد) روستای کرشت خواستگاه مهاجران، مهمانان فصلی و شماری از افغان هاست. پیشه بیشتر مردم کارگری و کارمندی در شهرهای مجاور است.

در گذشته آب آشامیدنی و کشاورزی روستای کرشت از طریق قنات تامین می شد و بیش از هشت رشته قنات به نام های تَلَجار، تک درخت میانی، دره سیاه و شور دره (قنات عمو بزرگ) برای کشاورزی استفاده می شد. امروزه ( 1395) خشک شدن سرچشمه های آب و نوع خاک سبب شده که شکاورزی در اندازه کوچک باقی بماند. در برابر آن، ساخت خانه های ویلایی در منطقه رو به گسترش بوده است.

 

کرشت در لغت به چَم آبادی است. دیرینگی روستا به بیش از دوره قاجار باز می گردد؛ ولی گسترش آن به دنبال سکونت دودمان لر آغاز شده و در دوره پهلوی ادامه یافته است. در این سامان، سازه هایی مانند حمام (مربوط به دوره قاجار) و  خشت و گلی( مربوط به دوره حکومت محمد شاه قاجار) وجود داشته که اکنون اثری از آنها باقی نمانده است. در سمت جنوب روستای کرشت تپه باستانی بلندی وجود دارد که در بین اهالی با نام قره اولی خوانده می شود. ابعاد تپه نزدیک به 150 در 50 متر با جهت شمالی-جنوبی در 40 متر از سطح رودخانه ارتفاع دارد.

 

دو نوع سفال لعاب دار و بدون لعاب در این تپه کشف شده است. یکی از باستان شناسان در گزارش خود از تپه کرشت، می گوید: ( سفال های به دست آمده یکرنگ و شمار آن اندک است. سفال های بودن لعاب بیشتر دست ساز و با خمیره آجری روشن یا خاکستری هستند). وی پیش از سنجش سفال های تپه کرشت با سفال های محوطه باستانی دیگر، خبر از استقرار انسان در دوران مفرق تا قرون نخستین اسلامی می دهد.

 

همچنین در شمال غربی روستا (محدوده قنات دره سیاه) تپه ای به نام گنجی وجود داشت که اهالی ابزارها و ظروفی را از آنجا پیدا کرده بودند. اکنون تپه باستانی کرشت مانند بسیاری از محوطه های تاریخی، از دستکاری ها و دست اندازی ها در امان نمانده و آسیب های فراوانی دیده است.

 

در سال 1302 خانم شرف النساء، مالک کرشت، کل روستا را وقف امام حسین(ع) کرد. در دهه 1380 اداره اوقاف اراضی روستا را به صورت 99 ساله واگذار کرد. سال 1377 کرشت دارای محدوده قانونی شد و در سال 1385 نیز دهیاری آن تاسیس گردید.

پیشینه این روستا با (وقف) سندها پیداست، رعایا همواره انتظار داشتند از حاصل درآمدهای موقوفه ، یاری شوند. به عنوان نمونه در نامه ای که بیش از 70 سال از زمان نگارش آن می گذرد، رعایا از مجلس شورای ملی وقت خواستند که درآمد موقوفات (شامل خرده موقوفه و مال الاجاره) را هزینه تعمیر گرمابه، خانه های وقفی و مسجد کنند.

 

خاندان بومی کرشت عبارتند از : تابان پور، چراغی، صفاجو، شکاری، شوری، گل گوند، ریواسی، دُری، جَرسی، فرهمند، سیری، زبردست، دیانت پور، نجاتی امین، خاکساری و حسینوند که ریشه بیشتر آنها از قوم لر است. دو گویش فارسی و لری در میان مردم رواج دارد.

 

روستای کرشت از نظر موقعیت نسبی ، اقلیم و همجواری با مراکز مهم، شرایط مناسبی دارد. همچنین سطح خدماتی بالا، کاربری های صنعتی و تجارتی فراوان، وجود فضاهای فرهنگی مانند کتابخانه، از برتری های این روستا به شمار می رود. در برابر این بهره مندی ها، دشواری هایی نیز دیده می شود که آلودگی خاک، یکی از آنهاست. عامل این آلودگی سزازیر شدن فاضلاب پردیس بر اراضی پایین دست می باشد که نشانه آشکار آن رویش نی زارهای فراوان در جنوب روستاست. در آینده نزدیک شاید کرشت دیگر یک روستا نباشد زیرا به تازگی شهرداری لایحه پیوستن این روستا را به شهر ارائه کرده و شورای شهر نیز پس از تصویب به شهرداری فرستاده است.

تاریخ به روز رسانی:
2018/02/14
تعداد بازدید:
1826
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید :
کلیه حقوق این پایگاه متعلق به پایگاه اطلاع رسانی شهرداری بومهن می باشد.
Powered by DorsaPortal