سیمای کنونی شهر

در این بخش مکانها، خیابانها و گذر گاه های بومهن از نگر کالبدی و انسانی وصف شده است. برای پرهیز از سردرگمی و درک بهتر استخوان بندی شهر، بلوار امام خمینی به عنوان محور اصلی توصیف شده است؛ البته گاهی بنا بر ضرورت از آن جدا شده و دوباره به این گذر باز گشته ایم.

 

از سمت غرب که به شهر می رسیم میدان بزرگ تازه احداث شده ای خودنمایی میکند. باگذر از میدان، بلوار امام خمینی پیش روست که تا آنسوی بومهن ادامه داشت که از آن به عنوان ((محور اصلی ))یا((گذرگاه اصلی))یاد شده است.

 

در آغاز و سمت راست بلوار چند اداره دولتی دیده می شود، از جمله شهرداری که پیش از احداث، پنجشنبه بازار درآنجا برپا بوده است.کمی جلوتر، تنها جایگاه سوخت شهر دیده می شود. خیابانهای دلجو و بیات مقصد بعدی هستند که مازندرانیها،کردها و شمار کمی هم با شهرت ((زاهدی)) در آن زیست می کنند.

 

سازه های انبوه و نیز مجتمع بزرگ ((ونوس)) در خیابان دلجو قرار دارند. با رفتن به سوی جنوب این دو خیابان و مسیر روستای طاهرآباد، شهرک مسکونی 2000 واحدی طلاییه دیده می شود. آذری های تبریز و اردبیل، بیشتر ساکنان این شهرک را تشکیل می دهند.

 
پس از بازگشت به راه اصلی و حرکت به سمت شرق آن،به شناخته شده ترین خیابان بومهن یعنی((حاج منصور))می رسیم. شهرداری این خیابان را به نام شهید ((حق وردیان)) نام گذاری کرده است؛ ولی چون کسی به نام حاج منصور،مالک زمینهای اطراف بوده،آن را به همین نام میخوانند.از حاج منصور که گذر کنیم،بر روی تپه ای نسبتا پر شیب سکونت گاه های متراکم ترک آباد واقع شده است. 
 
 
خیابان بعدی اسلامی است و پس از اسلامی هم کوچه سبزواری.باز هم مردم با هم افزایی و ذهنیت مشترک به این نام رسیده اند؛ذهنیتی که بر اساس وجود مهاجران سبزواری در این نقطه چیره شده است.در واقع،نام اصلی این خیابان شهیدآزادواری است.در همه ی شهرهای جهان، نامگذاری خیابانها نشان دهنده انطباق نمادهای شهری با ایدئولوژی حاکم است.در بومهن نیزچنین سرمشقی وجود دارد؛چرا که بیشتر کوی و برزنها به نام شهدا نامگذاری شده اند.
 

گذر بعدی،کوچه غنی است با مهاجران کرد و لر.غنی را که سرازیر شویم به راه پایین شهرآباد در کنار رودخانه سیاه رود می رسیم.اهالی قدیمی،این منطقه را که محل خوشگذرانی بوده ((من و تو)) نامیده اند.پس از رودخانه،محله سیاه بند آغاز میشود. باگذر از روبه روی سیاه بند و خیابان کامیون داران کما بیش محدوده شهر نیز به پایان می رسد.

 
درآن سوی خیابان،به سمت تهران خیابانی پر شیب را می بینیم که همان محله دوستان است.خیابان بعدی چمران نام دارد که به شهرک کشاورزی منتهی می شود.پیش از رسیدن به شهرک کشاورزی،یکی از مهمترین مراکز خرید شهر واقع شده است.پی بردن به گوناگونی مبدا مهاجرت ها در شهرک کشاورزی،کار ساده ای است.همین که بپرسیم از کجا آمده اند؟هر کدام به منطقه ای اشاره می کنند.هنگامی هم که سخن بگویند،پرده از گویش خاص خود بر می دارند؛گویشی که نه لری است،نه آذری ونه فارسی،ولی آمیزه ای از همه اینهاست.بازگشت به خیابان اصلی و باز رو به سوی تهران،ما را به کوچه های درویش و پس از آن باهنر می رساند.البته مردم کوچه باهنر را به سبب وجود دفترخانه اسناد رسمی درآن با نام کوچه محضر میشناسند.
 
نقطه آغاز محله لوران،خیابان علایی است که به سمت شمال می رود. دوباره به جای برخورد پل و رودخانه سیاه رود(جایی که پیشترآن سویش را از زبان اهالی من و تو نامیدیم) می رسیم.درست چسبیده به پل، خیابان بهار به صورت شمالی جنوبی کشیده شده است.با رسیدن به آن درسمت راست خیابان، بوستان بهاران خودنمایی می کند.این بوستان سال 1386 تاسیس شده وگونه های درختی افرا و سرو نقره ای در آن یافت می شود.خیابان بهار به چهارراه صنوبرو سرانجام به ده بومهن منتهی می شود.
 
با بازگشت دوباره به خیابان اصلی گذر از چند مبل فروشی، به پاساژ ((خسروتاش)) می رسیم.درون این مرکز مهم خرید،بسیاری از کالاها  نمایش داده می شود و در گوشه و کنار بیرونی آن نیز دستفروشها فعالیت دارند.در مسیرپاساژخسروتاش تا خیابان طلایی و سپس یک کیلومتر درون این خیابان،مغازه های گوناگونی دیده می شود. این نقطه شلوغی خاصی دارد.پس از نیمروز،با گذر زمان برشمار خودروها و آدم ها افزوده شده وشهر از این رفت و آمدها جان می گیرد.اداره مخابرات پس از خیابان طلایی واقع شده است،در پشت این اداره سکونت گاه هایی پدید آمده که درآن هیچکدام از اقوام از حیث شمار برتری ندارند.
 
پس از مخابرات یکی از مهمترین مکان های مذهبی شهر یعنی مسجد جامع رخ می نماید. تنها به اندازه چندگام جلوتر،گذرگاه اصلی و پر رفت وآمد دیگری به نام سپاه قرار دارد.مغازه های گوناگون و مراکز خدماتی چون تالار و رستوران در آن جای گرفته است.از خیابان سپاه،ده بومهن هم دست یافتنی است.در واقع، از هر سه خیابان بهار، طلایی و سپاه میتوان به ده بومهن رسید.
 
نرسیده به ده بومهن و در راستای شمال به جنوب آن،اوزون تپه(تپه بلند)یا به گفته شماری از مردم ((تپه مازندرانی)) دیده می شود.این تپه تاریخی به ماننداصلان تپه ریختی همانند کله قند دارد و در فاصله 700متری آن قرارگرفته است.بلندای آن بین 40متر در سمت شمال تا 70متر در سمت جنوب است.این اثر از هجوم جمعیت در امان نمانده و دورنمای آن به مانند کوهی است که سرتا سر آن را خانه های کوچک فرا گرفته است .آشکار است که بومهن یک ((شهر قومیتی))است؛ شهری که بیشتر جمعیت آن را مهاجران و گروه های قومیتی گوناگون تشکیل می دهند. مراد از واژه قومیتی درباره بومهن عبارتست از :زیست قومیت های گوناگون در گستره شهر.
 
با رسیدن به پارک شقایق کمابیش شهر از نظر کالبدی پایان می گیرد.این پارک با پوشش گیاهی و وسعتی مناسب از تفرج گاه های مهم شهر به شمار می آید.وسایل ورزش و بازی، فرهنگسرا و سرای محله،از آساینده های این پارک است.پیش از آنکه گستره شهر به پایان برسد،ساختمان بخشداری،واقع در خیابان شهید صارمی،بیمارستان 160تخت خوابی انصار الغدیر در آستانه راه اندازی است.در نقطه پایانی شهر، واحد تجاری،شهربا یک خیابان دو شاخه که یکسوی آن به آزادراه و سوی دیگر آن به شهر پردیس می رسد،پایان می گیرد. پروژه کمربندی شمالی بومهن،حوالی همین جا را (فازچهار پردیس) به شهرک کشاورزی پیوند داده است.
تاریخ به روز رسانی:
1400/10/27
تعداد بازدید:
429
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0

مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
شماره تلفن
توضیحات    
خواندن کد امنیتی تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید :
آمار سایت
کلیه حقوق این پایگاه متعلق به پایگاه اطلاع رسانی شهرداری بومهن می باشد.
Powered by DorsaPortal